Wow! Czyli druga część Argh!

Odkryłam całkiem nieinteligentnie, że na moim komputerze zdjęcia dodają się zupełnie normalnie w edytorze html... Ale poległam... Na szczęścia stara, dobra Toshiba mojej mamy daje radę ^^

Zacznę zatem od obiecanego nadrabiania zaległości i zamieszczę kilka moich ulubionych zdjęć Inez Van Lamsweerde and Vinoodh Matadin, kilka jeszcze innych, kilka zimo-lomo i skończę na dzisiejszym Eye Candy.

Przypomnę jeszcze tylko, że na oficjalnej stronie Lamsweerde and Matadin można zobaczyć dużo więcej pięknych rzeczy tudzież, pięknych ludzi, między innymi kampanie reklamowe oraz sesje do magazynów modowych.

A teraz kilka portretów ze świata filmu:

Clint Eastwood

Javier Bardem

Dakota Fanning

Natalie Portman

*   *   *

A propos sesji, wielkich fotografów i magazynów, poniżej zaskakująco intrygująca Alicja w Krainie Czarów sfotografowana przez Annie Leibovitz dla Vogue US, 12/2003.

Modelką o dziecięcej twarzy jest Natalia Vodianova. Na każdym zdjęciu pojawia się nie tylko nowa sukienka dla Alicji, ale również jej projektant/projektanci w roli bohaterów drugoplanowych. Naprawdę ciekawa historia.

Tom Ford

Nicolas Ghesquiere

John Galliano

Olivier Theyskens (Rochas)

Marc Jacob

Karl Lagerfeld

Jean Paul Gaultier

Viktor & Rolf

Christian Lacroix

Donatella Versace

*   *   *

Już ponad tydzień temu zaczął padać śnieg i, co prawda, przestał, ale nadal jest go duuużo i pięknie wszystko wygląda. Swoją drogą, idealna to pogoda na sanki! Dużo śniegu, lekki, w sam raz mróz... Tylko sanek nie ma, górki nie ma i ludzi, żeby samemu z tymi sankami nie wyglądać jak idiota idąc na drugi koniec wsi w butach na obcasach...
Niestety, kiedy się jest starszym, nowe poziomy życiowej platformówki robią się dostępne, z przeróżnymi bonusami, ale dostępu do starych, dobrze znanych levelów strzegą te wstrętne grzyby świadomości...

Część lomo. 

Czwarty śnieg tej zimy (tej prawdziwej wreszcie)

Wszystkie zdjęcia zrobiłam sama ^_^ Przy użyciu aplikacji na smartfona, o smacznej nazwie Pudding Camera. O takich różnych fantastycznych aplikacjach była mowa w poście PorPaganda RELOAD z 23 października.

Jak już mowa o lomo, to przypomniało mi się video do piosenki Lany Del Rey, National Anthem. Pod nutą tej pani, propagującej ubieranie się w ciucholandach (co za cute słowo!), upływa mi przełom 2012/2013. 

Ktoś tam gdzieś poniżej napisał, że cały klip "was shot with Instagram". ^__^ A to kolejna aplikacja powyżej wspomnianego typu.

*   *   *

Jakoś tak mi foto-blog wychodzi...

W związku z ostatnimi problemami, jakich przysparzał mi mój komputer, nazbierało się trochę rzeczy, które chciałam opublikować. Między innymi, miałam w planie post o czarno-białej fotografii tylko. Ale skorzystam z okazji, że mogę wreszcie dodawać grafiki i po prostu wrzucę my first choice tutaj. Może wątek doczeka się kontynuacji.

Jakiś czas temu wypatrzyłam na czyjejś półce w akademiku małe wydanie Taschen poświęcone Robertowi Doisneau. Bardzo lubię tego fotografa, który niewątpliwie jest jedną z ważniejszych postaci w historii fotografii. Na zdjęciach widać Paryż lat wojennych, ale to nie są zdjęcia wojny, tylko zdjęcia ludzi. Życie toczy się dalej.

Poniżej kilka moich ulubionych zdjęć.

Queuing at the Food Store

Rolling Back the Asphalt

The Sidelong Glance (Romi's Shop)

The Sidelong Glance (Romi's Shop)

Picasso ^___^

*   *   *

Na samym końcu, trochę do kitu bo zupełnie w środku tygodnia, Monday Eye Candy... Ale ponieważ Candy w tym tygodniu stanowi duże odstępstwo od reguł, może może być i w środę. 

No. 8 My Bloddy Cute Boyfriend

Gwoli wyjaśnienia, odstępstwo od reguł polega na nie-uniwersalności fotografowanego. Jeszcze...

Swoją drogą podtytuł No. 8 brzmiałby całkiem nieźle jako nazwa nowego cyklu. Szkoda, że nie mam więcej takich boyfriendów na podorędziu. Ale może to ciekawy projekt - dziewczęta fotografujcie swoich chłopców. Bo kogóż? Przecież nie profesjonalnych modeli...

Ufff, to tyle. Za chwilę kliknę Podgląd i przerażę się jak wszystko jest pomieszane. Ale dla poprawek wrócę do pracy na moim komputerze.

*   *   *

Achh! Jeszcze zapowiedź! 

Wkrótce kilka kinowych przeglądów noworocznych, między innymi:

Teraz już naprawdę koniec :)

Miłej reszty tygodnia!

Jak uszyć chmurę

Przyszedł mi ostatnio do głowy pomysł na zrobienie czegoś cute ^___^ Zawsze chciałam taką pochmurną broszkę, więc postanowiłam ją wreszcie zrobić. I tak od zeszłego tygodnia szyję chmury i koty ^_^

autor grafiki: Urszula Gawron 2012

Jak uszyć chmurę?

Potrzebne: biała lub jakaś inna pochmurna nić - 1-2 małe igły do szycia - ostre nożyczki - kawałek sztywnego papieru - pisak w jasnym kolorze - skrawki materiałów (najlepiej zwykłej bawełny, takiej rozciągliwej, żeby się bardzo nie snuła) - wata syntetyczna - koraliki szklane czy coś takiego - zapięcie do broszki lub agrafka - trochę czasu.

Monday pełen wszystkiego

Najpierw poniedziałkowy poprawiacz humoru;

Monday Eye Candy No.5 Keanu Reeves 

 

"Za stare dobre czasy!"

 

Keanu Reeves to nasz neo and only, wyniesiony na piedestały w The Matrix x 3

Ale zagrał także u Van Santa w Moje własne Idaho (klasyka filmu gejowskiego z 1991), Point Break, Mały Budda i Constantine oraz w wielu innych filmach, o których nie zawsze warto wspominać :) Warto, natomiast, je obejrzeć jeśli chce się popodziwiać Keanu, bo wiele romantycznych ról ma na koncie.

Wiadomo, że nie zawsze fajnie jest być sławnym... Przeglądając Google i podstrony w poszukiwaniu dzisiejszego Candy natknęłam się na niesłychaną ilość po prostu głupich zdjęć Keanu Reevesa. Naprawdę to niefajnie być taki sławnym i mieć w sieci tyle zdjęć, których można się wstydzić :)

*     *     * 

 

Dzisiaj spadł II Śnieg Tej Zimy 

 

Pamiętam to uczucie z dzieciństwa, kiedy budziłam się, na przykład, w sobotę rano i uderzona jasnością za oknem, wyglądałam na świat, żeby odkryć pierwszy śnieg. Pamiętam to podekscytowanie i błaganie mamy, żeby pozwoliła wyjść się pobawić :)

 

A propos drugiego śniegu przypomniała mi się też piosenka Pidżamy Nasze nogi są jak z gumy. To wyjątkowo piękna w pidżamowym stylu piosenka na zawroty głowy.

*     *     *

Dostałam niedawno link do pierwszego odcinka Who's Line Is It Anyway ^_^ Kto jak kto, ale Amerykanie wiedzą jak produkować rozrywkę.

Udało mi się znaleźć tenże odcinek z polskimi napisami, bo z wersji oryginalnej ciężko cokolwiek zrozumieć... Warto zobaczyć obie części (mnie źrebak powalił i zaczęłam śmiać się w głos!)

Naprawdę POLECAM!

 

W związku z tym fatalnym amerykańskim akcentem, przyszedł mi do głowy film Fame z 1980 roku. Niestety nie pamiętam już czy to w oryginalnej wersji, czy w remake'u z 2009, podczas przesłuchań aktorskich, pewien chłopak usłyszał, że bełkocze. Odpowiedział, że Marlon Brando i James Dean też bełkotali, ale ludzie ich kochali :) I to jest prawda. Żal jednak, kiedy słucha się polskiego kina i nic zrozumieć się nie da. Za to serce rośnie przy Jandzie, Zamachowskim, czy nawet Piotrze Kraśko, który zanim zaczął pracę w telewizji skończył szkołę teatralną (!) A słuchaliście kiedyś George'a Clooneya? Nie? To, kurcze, posłuchajcie! Może pojawi się tu któregoś poniedziałkowego poranka ;)

Wracając do Fame... Wiem, że to kino rozrywkowe, dla nastolatków i tak dalej... Ale przyznaję się, że obejrzałam obie wersje ^^ Fame 1980 jest całkiem przyzwoitym filmem. Naprawdę! I do tego ma ten oszałamiający klimat młodzieżowo-buntowniczych filmów takich, jak Breakfast Club, Pretty In Pink i innych z tamtych czasów. 

Fame 2009 jest całkiem bliskie temu, co napisałam na początku, mimo to, uważam, że można sobie sprawiedliwie pozwolić na obejrzenie, bo to taki typ filmu, który przyjemnie inspiruje do ruszenia z miejsca, do wykrzesania z siebie odrobiny kreatywności, do zrobienia czegokolwiek. Nawet jeśli trwa to bardzo krótko.

Oba filmy, a ten pierwszy zwłaszcza, wspaniale pokrzepią ducha i wyobraźnię w te już zimowe, długie, szarawe popołudnia lub wieczory.

Prawdziwie miłego tygodnia!

Hisashiburu da ne...

Ano, long time no see...

Trochę się nazbierało, skaner działa, pogoda do kitu, to może jakiś post?

Pierwszy będzie muzyczny.

Grizzly Bear (soundtrack do Jack Goes Boating, Blue Valentine) wydał nową piękną płytę. Ciekawe jak to jest, że niektóre zespoły grają ciągle to samo i po wsłuchaniu na pamięć 2 pierwszych płyt trzecią obchodzimy łukiem, a inne grają to "samo" a nam ciągle mało. 

Ale, może to nie do końca tak. Nowa płyta Grizzly Bear nie jest powtórką Veckatimes. Dziwne nowe i nie całkiem Grizzly brzmienia też się pojawiają, żeby nas miło zaskoczyć. 

Dla przykładu Gun-shy z płyty Shields.

Na razie zespół wybiera się najbliżej do Berlina. Może Opener 2013??